Ken je dat gevoel?

hai,

Ik ben een alleenstaande moeder en heb sinds anderhalf jaar weer een vriend... Er is in onze korte relatie al veel gebeurd... Goede en slechte dingen.  Ik hou zo veel van hem dat ik er soms zelfs gek van word (letterlijk). Mijn kind en mijn vriend zijn dol op elkaar, super mooi om te zien, maar toch blijft er iets steeds knagen.

ik ben van het 'huisje boompje beestje', terwijl mijn vriend het wel prima vind als we elkaar soms een tijd niet zien.. Hij lijkt er totaal geen moeite mee te hebben om een weekend relatie te hebben en bij andere afspraken ook het weekend te laten vervallen.

ik hou ervan om veel contact te houden en mijn dag met iemand te kunnen doorspreken, maar hij lijkt er niet bewust van te zijn dat het me pijn doet wanneer hij weer eens niet reageert of me niet vraagt hoe het met mij gaat.

waarom lijkt het toch dat ik zoveel van iemand houd die niet om mij lijkt te geven? Zelf zegt hij dat hij echt van me houd en me absoluut niet kwijt wil, maar waarom vecht hij dan niet voor mij?

wat is er mis met mij? Waarom is hij er niet voor mij? Waar zit ik op te wachten? Is het dan zo verschrikkelijk om van mij te houden?

Liefs, een verdrietige eenzame ik.